17. Szansa

Oparłam moje dłonie o białe deski mola, uniosłam głowę w kierunku słońca i przymknęłam oczy. Ten dzień był wręcz idealny. Wszystko napawało mnie szczęściem, najdrobniejsze rzeczy jak delikatny wiatr, śpiew ptaków, ciepło. Samej ciężko było mi uwierzyć, że parę dni temu chciałam rzucić się z trochę oddalonego miejsca - niż moje obecne - do wody i wszystko zakończyć. Jednak nie myślałam o tym za dużo, a tym bardziej nie wpatrywałam się w tam. Serce kategorycznie mi tego odmawiało, nakazując cieszyć się tym dniem.

          Nuciłam sobie pod nosem jedną z piosenek i czekałam na Łukasza. Wojtek miał mu powiedzieć, że czekam w tym miejscu i mieliśmy porozmawiać. Dla mnie była to formalność, dwa zdania. Chciałam go już mieć przy swoim boku jako cudownego przyjaciela, kogoś na kim mogłabym polegać zawsze i wszędzie. Był moim aniołem, a z takich ludzi nigdy się nie rezygnuje.

          W końcu poczułam delikatny dotyk na moim ramieniu. Doskonale wiedziałam kto to, ale słońce było na tyle przyjemne, że z trudem oderwałam się od barierki i spojrzałam na Lubinianina. Stał przybity, przygaszony. Wczorajsza zabawa z Kwasowskim widocznie odbijała się piętnem na jego twarzy, co dodawało mu jeszcze bardziej ponurego wyglądu.

          Było mi go żal w tym momencie. Jeżeli naprawdę mu na mnie zależało to domyślałam się co musi czuć. Te parę dni były dla niego trudne. Możliwe, że obwiniał się za mój lekko myślny postępek. 
Nie mogłam na niego patrzeć. Ten mężczyzna, który był zawsze wulkanem pozytywnej energii, dzisiaj był swoim cieniem, a wręcz wrakiem. Nawet zabrakło mi słów i nie wiedziałam co powiedzieć, co by chciał usłyszeć.

        W końcu serce, które dyktowało dzisiaj rytm mojemu dniu, wzięło sprawy “w swoje ręce”. Dostawiłam krok do Lubinianina i mocno się do niego przytuliłam. Zaciągnęłam się jego zapachem. Od razu odwzajemnił mój gest. Czułam jak do oczu napływają łzy, łzy szczęścia, że miałam go przy sobie.

- Zuziu, przepr.. - zaczął skruszony.

-Cii.. Nic mi nie musisz teraz mówić. - przerwałam mu i objęłam go mocniej.

        Chciałam w ten sposób pokazać, że mu już wszystko wybaczyłam. Mimo tego wszystkiego bezgranicznie mu ufam. Nawet nie czułam wewnętrznej potrzeby na rozmowę z nim. Wystarczyło mi, że był, a po jego postawie byłam pewna, że nigdy więcej czegoś takiego nie zrobi.

          Ciężko mi było w to uwierzyć, ale szczęście znowu zwróciło się w moim kierunku. Byłam pewna, że to już na stałe. Od dzisiaj mogło być tylko lepiej, a ja już nie bałam się niczego. Wojtek, Łukasz i Kula zapewniali mi wszystko czego potrzebowałam, a to był tylko początek. Nowe znajomości, nowy rok akademicki, wtedy już wszystko wejdzie na odpowiednie tory.

        Zajęliśmy jedną z ławeczek. Mieliśmy czterdzieści minut do meczu, a ja chciałam spożytkować go jak najlepiej. Spojrzałam na Łukasza, który wyglądał już lepiej. Jednak nadal głęboko w nim widziałam przygnębienie, no i oczywiście zmęczenie po imprezie.

      Położyłam moją dłoń na jego kolanie i delikatnie poklepałam.

- Zacznijmy od początku, co ty na to? - uśmiechnęłam się promiennie. - Zuzanna Bielska - podałam mu rękę.

Był lekko zakłopotany całą sytuacją.

- Łukasz Łapszyński, miło mi - odwzajemnił gest mocno ściskając dłoń - Dziękuję za kolejną szansę - posłał mi nikły uśmiech.

- Jestem z Gdańska i studiuje tu, a Ciebie co sprowadza do tego miasta?

- Przyjaciółka, świetna dziewczyna! Jakbyś miała okazję ją bliżej poznać to uwierz nie będziesz żałowała - zażartował - Jestem z małej miejscowości na Dolnym Śląsku.. - zaczął wlepiając wzrok w ziemie

- Tak?! Jakiej? - ożywiona tą wieścią przerwałam mu.

- Wołów, a co?

- Aaa, to nie. Moi rodzice obecnie mieszkają w Strzelinie. Od strony mamy mam tam rodzinę i wiesz, ciągle się powtarza, że świat jest taki mały - zaczęłam mu opowiadać.

- Wiem gdzie to spokojnie, ale kawałek jest. - uśmiechnął się szczerze. - Wracając. Jestem siatkarzem, znalazłem się też w reprezentacji kadetów i juniorów. - powiedział dość nieśmiało.

- O matko! Rozmawiam z gwiazdą! Mogę prosić o autograf?! - grałam zaskoczoną.

Na moją reakcję mężczyzna wybuchł śmiechem.

- Widzę, że trochę podszkoliłaś się w grze aktorskiej!

- Specjalnie, żeby Cię zaskoczyć. - oboje po tych słowach zaśmialiśmy się.

Wpatrywałam się w Łukasza, który całkowicie zmienił nastawienie. Stał się radosny, pełen werwy. Po prostu taki jakiego go poznałam. Ten widok sprawił mi niesamowicie dużo radości. Nie czekając mocno się do niego przytuliłam.

- Jesteś moim aniołem, wiesz? Bez ciebie nie dałabym rady. Wiem, że chciałeś mojego dobra za co cholernie Ci dziękuję, bo na prawdę uszczęśliwiłeś mnie tym wszystkim jak nikt inny.

- Czyli pogodziłaś się z Włodarczykiem? - zapytał po chwili ciszy, odwzajemniając gest.

- No, nie wiem jak mogłam się na ciebie gniewać. Emocje te sprawy przepraszam…

- Miałaś za co i ja to rozumiem, mała. - czułam jak składa pocałunek na mojej głowie - Obiecaj tylko, że nigdy nie zrobisz żadnego głupstwa! No chyba, że wcześniej skonsultujesz je ze mną, jasne?

- Jak słońce Łukasz

    Wszystko się układało, było już perfekcyjnie. Radość rozpierała moje serce, uśmiech nie schodził z twarzy. Nie mogłam uwierzyć że parę dni temu przestałam widzieć sens mojego życia. Teraz nawet sama myśl o łzach, płaczu całymi nocami była niedorzeczna. Zapragnęłam czerpać pełne garści pomyślności i szczęścia z każdej chwili jaką los mi przygotuje. Chciałam po prostu żyć! Nie ograniczać się, pomagać innym i być szczęśliwa.

     Siedziałam tak z Łukaszem ciągle wymieniając jakieś niedomówienia, aż w końcu dopadła nas godzina zero, czyli moment, kiedy musieliśmy zająć miejsca na widowni. Zaraz nasi znajomi rozpoczynali ciężki bój o mistrzostwo. Nie było opcji abym to przegapiła, a nawet spóźniła. Musiałam pokazać że jestem z nimi i w ten sposób chciałam odkupić chodź trochę mojego chamskiego zachowania.

     

    Z Łukaszem udało nam się zająć jeszcze dobre miejsca i głośno dopingowaliśmy naszych faworytów. Oboje dawaliśmy z siebie wszystko, przekrzykując, wiwatując, a mój przyjaciel posunął się nawet do gilgotek, gdy energia za bardzo mnie rozpierała. Doskonale się ze sobą bawiliśmy co zostało nawet zauważone przez Kwasowskiego i Włodarczyka, gestykulujących w naszą stronę. Jednak nie zrażaliśmy się tym, powinni być szczęśliwi, że mają takich wiernych fanów!

     Podczas meczu, kiedy byłam trochę spokojniejsza łapałam ukradkiem spojrzenia Wojtka, które rozpalały mnie do czerwoności. Wariowałam za każdym razem, gdy posłał mi subtelny uśmiech. Czułam jakbym śniła, w sumie jakbym znalazła się w moim marzeniu sennym. U boku wspaniały przyjaciel, na piasku mężczyzna, w którym jestem całkowicie zadurzona.

     Po dwóch godzinach wszystko było jasne! Duet Wojtka z Kamilem pokonali rywali i mogli cieszyć się ze zwycięstwa. Oczywiście ich waleczna postawa została nagrodzona przeze mnie oklaskami na stojąco i głośnym wiwatem. Nie zostałam jednak sama bo śmiało obok mnie stanął Łukasz, a ja znowu czułam się jak w niebie.

      Zerknęłam nerwowo na zegarek na dłoni i wiedziałam, że finał kosztował mnie drobne spóźnienie do pracy. Szybko zabrałam z siedzenia rzeczy i poinformowałam Łukasza o mojej sytuacji. Posłałam mu całusa w policzek na pożegnanie i poprosiłam, aby zawiadomił o tym tryumfatorów dzisiejszego spotkania.

   Zaraz byłam już w drodze. Nerwowo przeszukiwałam telefon, aby znaleźć numer do wujka i poinformować go o opóźnieniu. Gdy miałam w końcu zamienić złoty piasek na twarde kamienne podłoże usłyszałam znajomy głos, a skóra zjeżyła mi się na całym ciele. Nie pewnie uniosłam głowę do góry i już nie było żadnych wątpliwości.

- O Zuza, proszę proszę, co to za spotkanie! - zaczęła arogancko Inga.

- Jak widać... - odpowiedziałam jej zakłopotana.

- Co się tu sprowadza?

- Byłam na meczu, a teraz spieszę się do pracy! -  powiedziałam wymijająco.

Była przyjaciółka złapała mnie za ramię zatrzymując.

- Już nawet mi nie poświęcisz chwilki?

Stałam osłupiona i nie wiedziałam co zrobić. Nie mogłam na nią patrzeć. Wolałam zniknąć jak najszybciej z tego miejsca, niż wdawać się w rozmowę. Nic dobrego nie mogło to przecież przynieść.

- Mecz powiadasz? A no tak mistrzostwo Polski - zaczęła nonszalanckim tonem - Twój kochaś grał, co?

Brakowało mi języka w ustach. Nie byłam gotowa na to spotkanie. Pastwiła się nad moją bezradnością, a co najgorsze sprawiało jej to radość.

- Jeżeli chodzi Ci o Wojtka, to tak wygrał, przepraszam, ale na prawdę się spieszę.. - wydukałam z siebie

Chciałam się wyrwać z tej niezręcznej sytuacji ale czułam jak jej dłoń zaciska się mocniej na moim ramieniu skutecznie mi to uniemożliwiając.

- Oh, a gdzie teraz jest twoja wielka miłość? Aa no tak pewni kręci się z tą inną blondynką! - zaczęła ironicznie.

Stałam cicho. Nie chciałam prowadzić dalej tej rozmowy. Ona nie zasługiwała już na żadne informacje ode mnie. Była po prostu skończona.

- No, a nie? Czyżby malutkie serduszko pękło? No chyba, że się mylę... Więc może mi odpowiesz, przyjaciółce odmówisz?

- Na plaży, a teraz mnie puszczaj - podniosłam na nią głos bezradna.

- Czyli chcesz powiedzieć, że wielki Włodarczyk nawet nie wie, że tu jesteś, a ty z ukrycia się w nim podkochujesz? Żałosne - rzuciła ozięble karcąc mnie wzrokiem.

- Doskonale wie, że tu jest. Sam ją poprosiłem, aby tu przyszła, a teraz ją puść i zamykaj stąd póki jestem miły - posłał jej wymuszony uśmieszek.

Czułam jak staje za mną, obejmując mnie prawą ręką w tali. Mina Ingi w tym momencie była bezcenna. Stała osłupiona chciała coś powiedzieć jednak nie znalazła odpowiednich słów. Bąknęła coś pod nosem i oddaliła się od nas. 
Wtedy dopiero mogłam głęboko odetchnąć. Nie byłam nawet gotowa na to spotkanie, nie wiedziałam, co jej powiedzieć, jak się zachować, a jej aroganckie zachowanie z powodzeniem mnie paraliżowało.

Obróciłam się na pięcie i przytuliłam do Wojtka. Jego ręce oplotły mnie na wysokości moich ramion mocno dociskając do swojego ciała.

- Całą drżysz.. - zaczął zatroskany - Kto to był?

Nie wiedziałam co mu odpowiedzieć. Jak to zabrzmi przyjaciółka, która zachowuje się tak okrutnie. Co gorsze nie byłam w stanie jej jeszcze skreślić z mojego życia, mimo tego zła, które mi wyrządziła .

- To jest ciężkie Wojtek i bardzo skomplikowane.. Obiecuję, że wszystkiego się dowiesz, ale jestem już spóźniona do pracy.. - spojrzałam na niego zawiedziona.

W jego ramionach czułam się tak pewnie i bezpiecznie, szczególnie po tej sytuacji. Wiedziałam jednak, że muszę się z nich wyrwać.. Praca była moim obowiązkiem i nie mogłam zawieźć mojego wujka.

- Dziękuję, że mi pomogłeś, że się tu zjawiłeś - dodałam po chwili.

- Może Cię odwiozę? - zaproponował z nadzieją.

- Daj spokój.. Każdemu zdarza się spóźnienie. Ty teraz powinieneś świętować mistrza Polski - uśmiechnęłam się ciepło - Gratulacje dla najlepszego zawodnika turnieju - wspięłam się na palcach i złożyłam delikatny, ale długi całus na jego policzku - Przepraszam, ale muszę już iść...

- Jasne - spojrzał na mnie ciepło i wypuścił z objęć - Bez takiego wsparcia nic bym nie osiągnął - dodał jak już odchodziłam.

Siedziałam znudzona na recepcji. Ruch był wyjątkowo mały. W głowie ciągle siedziały mi wydarzenia z dzisiejszego ranka i z finałowego meczu. Myślałam o Wojtku i Łukaszu. Dzięki tym dwóm mężczyznom znowu poczułam chęć do życia, mimo że wydarzenia sprzed paru dni były delikatnie mówiąc dramatyczne.

Tak bardzo cieszyła mnie ich obecność, że nie mogłam im dać tak po prostu odejść spakować i opuścić trójmiasto. Uśmiechnęłam się sama do siebie i złapałam za telefon. Postanowiłam napisać sms'a z propozycją dla chłopaków:

Cześć Łukasz, pewnie jesteś z Wojtkiem i Kamilem. Jeżeli tak to świetnie się składa! Mam dla Was propozycję. Zostańcie parę dni u mnie. Jakoś się pomieścimy, spędzimy miło czas. Proszę rozważcie ta propozycje.

***

Witam was z 17. Wyjątkowo szybko. Zazwyczaj najpierw daje arkadię potem Wojtka, ale dzisiaj jest wyjątkowy dzień. Przynajmniej dla mnie, dlatego chciałam, żeby chociaż w jakimś stopniu był lepszy dla Was, więc wszystkim spragnionym oddaję ten rozdział. 

Przepraszam za wszystkie błędy! Nie chcę się też rozwodzić nad tym wyżej, ale standardowo pytam was o opinię. Co myślicie? :*

Jest jeszcze coś ważnego. Pod poprzednim rozdziałem mam 23 komentarze za które tak cholernie mocno, ogromnie, szalenie jestem wdzięczna. Pisałyście mi, że przecudnie, cudownie, że kochacie i uwielbiacie to opowiadanie, a mi brak słów. Nic więcej niż głupie dziękuję nie mogę powiedzieć, a to za mało... To dla mnie znaczy tak dużo.. Dziękuję z całego serca.

Dzisiaj też na dyskretnych pojawi się pierwszy rozdział i bohaterowie! Myślę, że około południa więc odwiedźcie tam moja i she twórczość. Dajcie też znać jak nam to wyszło :)

Trzymajcie się i wyjątkowego wtorku życzę wszystkim :*